بیچاره من که بعد تو آواره میشم
باورم نمیشه که رفتی از پیشم
روزا میگذشتن اما به سختی
اومدم به دیدنت اما تو رفتی
چاره درد من مرگم رسیده
این جا حتی قبله هم صبرم نمیده
اومدم نذارم عشقتو ببازی
اما این رسمش نبود مهمون نوازی
میمیرم اگه از تو نشونی نمونه عزیزم
میسوزم تو نیای چشامو من به در میدوزم
میمیرم نگو رفتن من واست فرقی نداره
من میرم اما گریه نکن دیگه فایده نداره
میرم میرم میرم بدون وداع
میرم میرم میرم به خاطره ها
میرم میرم خداحافظ
بیچاره ام خسته ام چشم انتظارم
توی این پس کوچه ها تنهام نذارم
نیستی از تاریکیه شبا میترسم
بی وفا دارم توی سرما میلرزم
میترسم از غصه ها دوام نیارم
آخه هیچ نشونه ای از تو ندارم
آروم آروم دارم از غصه میمیرم
تو بگو نشونتو از کی بگیرم
میمیرم اگه از تو نشونی نمونه عزیزم
میسوزم تو نیای چشامو من به در میدوزم
میمیرم نگو رفتن من واست فرقی نداره
من میرم اما گریه نکن دیگه فایده نداره
میرم میرم میرم بدون وداع
میرم میرم میرم به خاطره ها
میرم میرم خداحافظ
تموم زندگیم اینه منو بغض و در و دیوار
چی مونده از تن خستم
که میخواد بشکنه این بار؟
میرم خداحافظ
زائري باراني ام ، آقا به دادم مي رسي؟
بي پناهم خسته ام، تنها، به دادم مي رسي
گر چه آهو نيستم اما پر از دلتنگي ام
ضامن چشمان آهوها، به دادم مي رسي؟
از کبوترها که مي پرسم نشانم مي دهند
گنبد و گلدسته هايت را، به دادم مي رسي؟
ماهي افتاده بر خاکم لبالب تشنگي
پهنه آبي ترين دريا، به دادم مي رسي؟
ماه نوراني شب هاي سياه عمر من
ماه من ، اي ماه من، آيا به دادم مي رسي؟
من دخيل التماسم را به چشمت بسته ام
هشتمين دردانه زهرا، به دادم مي رسي؟
باز هم مشهد ، مسافرها، هياهوي حرم
يک نفر فرياد زد: آقا به دادم مي رسي؟
تا کی بشنم منتظر تا خبری از تو بیاد
دل دیگه طاقت نداره این انتظارو نمیخواد
تا کی بگم بمون بمون تو این خیال ناتموم
تا کی باید بهش بگم عمرشو پات کنه حروم
تا کی باید گل بچینم بعد اونارو پرپر کنم
تا کی تو این بهت غریب این انتظارو سر کنم
تا کی باید عاشق باشم عاشق اون که دوره ازم
تا کی باید خواب ببینم اما به رویام نرسم
بسه دیگه بسه دیگه به من بگو که وعده گاهمون کجاست
به من بگو کدوم غزل رمز صدای بی صداست
به من بگو کدوم شبه که میرسه به چشم تو
ستاره قشنگ من به من بگو به من بگو
تا کی شبامو پس بدم تا تورو پیدا بکنم
بیا بمون که من شبو پیش تو فردا بکنم
بسه دیگه بسه دیگه به من بگو که وعده گاهمون کجاست
به من بگو کدوم غزل رمز صدای بی صداست
به من بگو به من بگو
آن شب که چشمانت را دیدم ناخواسته عاشقت شدم...گویی که جهان و هرچه در آن است
متعلق به من است...طولی نکشید که بهانه ای برای نفسهایم شدی...من عاشق
وتو تنها معشوق تمام هستی و زندگیم...نگاهت را با دنیا و نگاه همه آدمیان عوض نمی کردم...
محتاج عطر نفسهایت بودم...وای خدای من زیباترین لحظه زندگیم سپری می شد...
عمری بود که آرزویی نداشتم...بعد سالها من هم انسان شده بودم.انسانی با آرزوهای زیبا...
آرزوهایی که بسیار دور بودند اما دوست داشتنی و بی نظیر...
شبهایم را با نامت صبح می کردم و روزهایم را شب...
اشکهایت را هنوز به یاد دارم.اشکهایی زلال که می شد وضوی عشق را با آنها گرفت...
شیفته ات شده بودم...لبانم دست تورا می خواست و چشمانم نگاه تورا و قلبم مهرت را...
اما...اما...اما...نمی توانستم احساسم را برایت بیان کنم...
روزها گذشت و باز نتوانستم احساسم را بگویم...تو نیز نگاهم را نمی فهمیدی...
به چشمانم خیره نمی شدی...حضورم را نمی پذیرفتی...صدات را...نگاهت را از من مخفی میکردی.
اما نمی دانم که دوستم داری یا نه...؟هنوز اشکهایت را از یاد نبرده ام...
هنوز آتش نگاهت را در خاطر دارم.هنوز زندگی من هستی.تمام هستی من.
تنها بهانه برای زیستنم.
(هنوز با تمام وجود دوستت دارم...)
اما تو چطور؟
اونی که گفتم نرو گفت نمی شه ، دیروز دیگه رفت واسه ی همیشه
وقتی می خواست بره اون منو صدا کرد، وایساد و تو چشام خوب نگاه کرد
گفت می دونی خودت برام عزیزی این اشکها رم بهتره نریزی
مجبورم برم که سفر چاره ی کارمه یاد اون خاطرات مرهمه دل پارمه
تقدیر ما از اول همین بود یکی تو آسمون و اون یکی زمین بود
تو تقدیر ما هر چی حیروونیه ماله خطوط روی پیشونیه
شاید اگه دائم بودی کنارم یه روز می دیدم که دوست ندارم
می خوام برم و تا ابد بمونم ، سخته برای هردومون می دونم
آره گفتی کسی که می شه ستاره ، هیچ چاره ای به جز سفر نداره
گریه نکن گریه هاتو نگه دار، لازم می شه گریه وقت دیدار
دارم می رم عکسات ولی تو قابه می شنوه حرفمو ولی بی جوابه
بارون که بارید برو زیر بارون به یاد دیدار اون روزامون
تو چمدونم پر عطر یاسه، چشام با چشای تو در تماسه
رفتن من از تو سرنوشته همونی که رو پیشونیمون نوشته
فکر نکن دوری و اینجا نیستی قلب من اونجاس تو تنها نیستی
منتظر شعرا و نامه هاتم ، هر جا می ری، بدون منم باهاتم
غصه نخور زندگی رنگارنگه یه وقتایی دور شدن هم قشنگه
دیگه سفارش نمی کنم عزیزم ، نزار منم اینجوری اشک بریزم
شاید یه روزی به هم رسیدیم ، همدیگه رو شاید یه جایی دیدیم
مراقب گلدون اطلسی باش ، یه وقتایی منتظر کسی باش
کسی که چشاش یه کمی روشنه شاید یه قدری هم شبیه منه
دیگه باید برم خیلی دیره ، فقط نزار خاطرمون بمیره
با خداحافظی منو در به در کرد، اشکامو دید و بعدش سفر کرد
از وقتی رفت دستام رو به آسمونه، شاید پشیمون بشه برگرده بمونه
فهمیدم امروز سفر هم یه درده ، من چی کار کنم اگه که برنگرده؟
پشت سرش می ریزم آب یه دریا ، منتظر می شینم بی تاب تا فردا
الهی که بدون هیچ فرودی بشه ستاره و برگرده به زودی
دیگه شدم سلطان غم ، اشتباه کردی منو گرفتی دست کم
اسم قشنگت ، با یه بغض ، همیشه تو گلوی منه
اون لحظه ای که عشق تو تو خلوت دلم نشست
هزار هزار حباب نور در دل تاریکم شکست
تو فصل پاییز تنم دستات به یاریم نشست
برگای زرد خشکمو به شاخه هام دوباره بست
سپیده ای و در منی لحظه به لحظه با منی
نزدیک تر از من به منی تو خود من به منی
نزدیک تر از من به منی
شب گریه ی تلخ منو کسی به جز تو نشنید
دست نوازش به سرم کسی به جز تو نکشید
جز تو صبورانه کسی با من خسته تا نکرد
هیچ کسی مثل تو منو نشناخت و باورم نکرد
سپیده ای و در منی لحظه به لحظه با منی
نزدیک تر از من به منی تو خود من به منی
نزدیک تر از من به منی
کسی رو دوست دارم که ماه هاست از پیشم رفته
اما من باور نکردم در ته مانده های ذهنم پنهان کردم
که هیچ گاه دوستم نداشت
هیچ وقت لبخندی واقعی حتی قطره ای اشک یا شاید لحظه ای انتظار برایم نذاشت
برای چی هنوز دوستش دارم نمیدونم ولی هنوز
ولی هنوز هم توی تک تک قطره های بارون خاطرات روزهای بودنش را میبینم
کجایی آسمان من؟ نمیدونم
من با التماس می گفتم واسه ی جدایی زوده
تو با خنده هات میگفتی بین ما هیچی نبوده
همه روزای خوبو خیلی آسون پس گرفتی
من پیش چشمات شکستم اما تو هیچی نگفتی
تو که تقصیری نداری سادگی از دل من بود
فکر دوست داشتنت انگار یه خیال قدغن بود
نه به فکر انتقامم نه به فکر راه چاره
سهم من از تو و عشقت یه نگاه بی قراره
من گلایه ای ندارم همه چیزو خوب می دونم
اگه حتی بگی برگرد من کنارت نمیمونم
تو که تقصیری نداری سادگی از دل من بود
فکر دوست داشتنت انگار یه خیال غدقن بود
سهم من از تو و عشقت یه نگاه بی قراره
عیدت مبارک
کاش می آمد واز دور تماشا می کرد
.
.
.
.
.
.
سیاه شدم با کلکات بد جوری آتیشم زدی
گفتی تا آخر می مونی !رفتی نموندی جا زدی
عاشقم کردی و رفتی و گفتی نمی مونی کنارم
گول تو خوردمو سوختمو ساختمو چیزی نگفتم
خنده تلخ تو مونده هنوزم تو دلم یادگاری
حالا بیا و ببین چی اوردی به روز و روزگارم
یادمه حرفای تو می سوزوند تن سرد وجودم
یادته دستای خستمو پس زدی نموندی کنارم
منی که می گفتم واسه تو می مونم شکستی غرورم
حالا می گم با تمام وجودم با تمام وجودم دوستت ندارم
هواتو کردم دوباره بازم دلم تنگه برات
اگرچه دوری از دلم هنوزم میمیرم برات
امید من سنگ صبور باشه بروپیشم نیا
بذار که تنها بسوزم تو غربت دل تنگیام
نه اینکه عاشق نباشم نه اینکه دوست ندارم
می خوام تو اوج بی کسی سر روی شونت بذارم
زخم زبون و صبر من باور بکن حدی داره
یه قلب خالی از امید آخه سوزوندن نداره
منی که حتی گریه هام واسه تو تکراری شده
تو حرف مردم رو نزن نگو که جات خالی شده
نگاه سردت هنوزم با خنده هات زجرم میده
خدا خودت منو به این دربه دری عادت بده
باور نداری هنوزم عشق تو داغونم کنه
بخند به گریه های من شاید که آرومم کنه
بهش بگین دق میکنم دستاش تو دستام نباشه
تموم خاطرات اون نمک به زخمم میپاشه
بهش بگین خاطره هاش آتیش به جونم میزنه
آسمونم زمین بیاد بگین فقط ماله منه
تو لحظه های بی کسی سهم من از تو دوریه
اگه صدام در نمیاد دلتنگیو صبوریه
هر روز غروب دلتنگتم دوباره تنها میشینم
هروقت که بارون می باره تورو کنارم میبینم
هر روز وهرشب از خدا بدون فقط تو رو می خوام
نگو واست غریبه ام نگو تو خوابت نمیام
بگو تو هم دوسم داری بگو که دلتنگم میشی
من فقط از خدا می خوام دوباره مهربون شي
...............................
خداوند به هر پرندهای دانهای میدهد، ولی آن را داخل لانهاش نمیاندازد
در اندیشه آنچه كرده ای مباش، در اندیشه آنچه نكرده ای باش
کاش قلبم درد تنهایی نداشت
سینه ام هرگز پریشانی نداشت!
کاش برگ آخر تقویم عشق
حرفی از یک روز بارانی نداشت!
کاش می شد راه سخت عشق را
بی خطا پیمودو قربانی نداشت!
یه
دوست خوب میگفت: آدما مثل کتابن تا وقتی تموم نشدن جذابن.پس سعی کن خودتو
جلوی دیگران ورق نزنی تا زود تموم نشی.چون وقتی تموم بشی میرن سراغ یکی
دیگه
...!!
.
.
.
.
هیچکی نمیتونه بفهمه که دلم از چی گرفته هیچکی نمیتونه بفهمه که صدام از چی گرفته
هیچکی نمی مونه تا با من تووی راهم همسفر شه آخه میترسه که با من, با دلِ من در به در شده
هیچکی نمیدونه که چشمام چرا همیشه خیسه چرا هیچکی یه نامه واسه من دیگه نمی نویسه
هیچکی نمیدونه قلبم تا حالا چند دفه شکسته هیچکی نمیدونه سر راه اون تا حالا چند دفه نشسته
.
.
.
.!!!
هوس بازان کسي را که زيبا ميبينند دوست دارند اما عاشقان کسي را که دوست دارند زيبا مي ببنند
.
.
.
.!!!
مشکلات خود را با مداد بنویس و پاک کن را در اختیار خدا بگذار
توی یک دیوار سنگی
دوتا پنجره اسیرن
دو تا خسته دو تا تنها
یکیشون تو یکیشون من
دیوار از سنگ سیاهه
سنگ سخت و سرد خارا
زده مهر بی صدایی
به لبای خسته ما
نمی تونیم که بجنبیم
زیر سنگینی دیوار
همه عشق من وتو
قصه هست قصه دیدار
همیشه فاصله بوده
بین دستای من و تو
با همین تلخی گذشته
شب و روزای من و تو
راه دوری بین ما نیست
اما باز اینم زیاده
تنها پیوند من و تو
دست مهربون باده
ما باید اسیر بمونیم
زنده هستیم تا اسیریم
واسه ما رهایی مرگه
تا رها بشیم می میریم
کاشکی این دیوار خراب شه
من و تو با هم بمیریم
توی یک دنیای دیگه
دستای همو بگیریم
شاید اونجا توی دل ها
درد بیزاری نباشه
میون پنجره هامون
دیگه دیواری نباشه
عشق یعنی ... به هزار زبون بهش بگی دوستت دارم .
عشق یعنی ... انفجار احساسات.
عشق یعنی ... وقتی دلت می ره نتونی جلوشو بگیری.
عشق یعنی ... وقتی تو از اون بخوای که مرد زندگیت بشه.
عشق یعنی ... کسی که دلتو می بره
عشق یعنی ... غذا رو شریکی خوردن.
عشق یعنی ... توی ذهنت خودتو با اون مجسم کنی.
عشق یعنی ... فرار کردن به دنیای خصوصی خودتون.
عشق یعنی ... هر روز به بهونه ای جشن گرفتن.
عشق یعنی ... خاطرات خوشی را که با هم داشتین بشماری تا خوابت ببره.
عشق یعنی ... عکس عشقت یه جایی جلوی چشماته.
عشق یعنی ... یکی همیشه با یه کادو و هدیه کوچولو بیاد.
عشق یعنی ... بعضی وقتا بی حوصله شدن.
عشق یعنی ... به اون نشون بدی که واقعا درکش می کنی.
عشق یعنی ... وقتی با هم مشکل پیدا می کنید به حرفای هم خوب گوش کنید.
عشق یعنی ... بعضی وقتا دل همدیگه رو شکستن.
عشق یعنی ... احساس کنی که همه دور و برت روعشق گرفته.
عشق یعنی ... چیزی که از کلمات قوی تره.
عشق یعنی ... روی دریای خوشبختی شناور بودن.
تو چشم تو یه حادثس که از ستاره سرتره
نجابتی تو چشماته که آبرومو می خره
خاطره هام مال خودم تموم شعرام مال تو
اگه بری تو قصه ها بازم میام سراغ تو
واسه چشمات پر شعرم
تو دلیل قصه هامی
هر نفس هم نفس تو مثه غم توی صدامی
نازکم از تو نوشتم گل من ترانه ای تو
مثه تنهایی عاشق پر عاشقانه ای تو
منو ببر به شهر عشق گلایه ها رو خط بزن
تو آرزوی آخری
اگه پر از مصیبتی اما تو هدیه کن به من
که آبرومو می خری
یه نیمه جون زخمی ام بیا بیا نفس بده
نفس تویی هوا تویی
داغ چشاتو وا کن و ستاره هامو بس بده
که مالک صدام تویی
پاییز را فراموش کن و به بهار بیاندیش
چون هیچ گاه خزان زندگی ما
فرا نخواهد رسید و من و تو
همیشه در بهار زندگی خواهیم کرد.
من پاییز زمان را برای تو
تبدیل به بهار خواهم کرد
اگر بدانم که همیشه در کنارم می مانی... .
اگر چه بعضی اوقات من و تو از هم دور هستیم اما بدان قلبم را به تو داده ام و
اگر چه شاید تو به یاد من نباشی اما من همیشه به یادت هستم و می مانم
و اگر چه ممکن است تو بتوانی بی من بخندی اما من بی تو وبدون تو می گریم.
عزیزم وقتی که نیستی تمام فکرم با توست. صدایت را نمی شنوم اما در خیالم
با تو گفتگو می کنم.
وقتی هستی لبخندهایت را می چشم."زمزمه های عاشقانه ات را می شنوم"و آن
گاه که چشم هایت مرا در بر می گیرد و دستان نوازشگرت حس عشق را به وجودم هدیه
می دهد گویی دنیا از آن من است.
لحظه های غمگینی را در تنهایی می گذرانم و تو نبودی که یادی از عشق کنم تا حس
عاشق بودن مرا رها کند از این یک نواختی. و تو آمدی و من برایت می نویسم تو شدی
عشقم."تو شدی آن حس خوبی که از زندگی می خواستم و تو شدی تمام زندگیم.
و حالا زندگی یعنی: "با تو بودن وتنها برای تو نفس کشیدن"
من در زیر سایه مهر و عشق و محبت تو آرامش را حس کردم. مهربانم دیگر جز تو هیچ
چیز از این دنیا نمی خواهم.
نازنینم باور کن من هیچ گاه راضی به ناراحت کردن تو نبوده و نیستم و تا آخر عمر و
هستی دوستت خواهم داشت با همه وجودم. باور کن.
دوستت دارم(با صداقت"بی نهایت"تا قیامت)
و هرچه بیشتر تو را می بینم و با تو صحبت می کنم این احساس بیشتر از پیش می شود.
تو عین من بودی این را به همه ماه ها می گویم.
اصلا درست که نگاه کنی روی پیشانی ماه عین خودت را می بینی ماه پیشانی.
باور کن که اتفاقی یا اشتباهی در این مسیر سیر از نگاه و گناه پیدا نکردمت یا پیدا
نشده ای یا پیدایم نکرده ای یا پیدا پیاده نیافتمت.
پس ما عین خدا شدیم یا بوده ایم و این نخستین هدیه ایست که ما به هم تعارف
می کنیم. خوش یمن باد.
باد هم این روزها از جانب شمال شما می وزد.تا اطلاع ثانوی انگار قرار نیست این مشق
اول بیست شود.
عین شاگردی که سال ها و ساعت ها صبر می کندتا به انتهای دفتر برسد."دختر.پسر"
خودمانیم چشمانت عین کودکی من اند.
"اما هنوز نمی دانم که چشمانم عین تواند... یا نه..."
بگذار و بگذر و بگذار که همین جا در حضور همه عابرانی که از اردیبهشت انگشتانت
می گذرند شهادت بدهم که تو مجهول گذاشتی مرا به تاریخ اواخر ماه پیش...
تو نگاه می کنی و می خواهی که به زبان بیاورم من نگاه می کنم و منتظرم که به زبان
بیاوری... بیاورم؟
"این قافله ی عین من هنوز به قاف نرسیده."
دستانت را برسان به صندوق پستی دلم که من رقص انگشتانت را روی گلاوه های سپید
چشمانت دیده ام.عین همان روزهای سادگی که لی لی لیلی را بردند. زلیخا را سوزاندند.
شیرین را شهره کردند...
و فرهادها و مجنون ها و یوسف ها را نرسیده خاکی زخمی و خسته رها کردند تنها روی
زمینه ی سینه ی تاریخ.
این نشو.
عین آنان قرار نیست عین ما باشد. این همه تاریخ ننوشته این همه روشنی... لا اقل بیا
و خودت را برسان به حوالی حال و احوالم. اگر نشد به اشاره ای روز و ماه که یکی شد به
سراغت می آیم تا رسیدن این سیب را از خانه تان رسید بگیرم.
من با عین چشمهایت در چشمه ای که شنایش را یاد خواهم گرفت زندگی می گذرانم.
و این عین عشق است.
گاهی دست اتفاق را می گیرم که نیفتد و گاهی بالشم را پر ااز شعرهای تازه می کنم تا
خواب تو را ببینم. گاهی خوابهایم آنقدر آشفته اند که نفس روباه ها را روی پیراهنم حس
می کنم و دگمه ها را به رنگ جدایی می بینم و گاهی خوابهایم آنقدر آروم و شفافند که
وقتی چشم می گشایم جای پای تو روی فرش راه می رود و کتاب هایم ر که ورق می زنم
عطر تو مشامم را پر می کند.
یک روز آنقدر دور و نا پیدایی که نشان تو را از هیچ کس نمی توانم بپرسم و روز دیگر آنقدر
نزدیک و پیدایی که بی آنکه پلک هایم را باز کنم تو را می بینم.احساس میکنم تمام قطارها
به سوی تو می آیند.پرستو ها برای تو آواز می خوانند و چراغها برای تو روشن می شوند.
نمی دانم گنجشک ها تا کی با کاج ها دوست خواهند بود و من چند بار دیگر در زمستان
به دنیا خواهم آمد؟
آیا کسی بعد از من شعر هایم را برایت خواهد خواند؟ آیا دستی کلمه های
عاشق را روی پیراهنت گلدوزی خواهد کرد؟
گاهی آنقدر عاشقم که دلم برای ترانه کوتاهی که در باران خواندی تنگ می شود و تو را دوست
دارم.نام تو را بر سینه درختانی که هنوز بالغ نشده اند حک می کنم گاهی آنقدر سردم که
شکوفه ها را در باد رها می کنم و در اتاقی از برف به خواب می روم.
گاهی آنقدر شاعرم که دوست دارم تا قیامت زیر باران بایستم و برای پروانه های خشک شده
گریه کنم و گاهی آنقدر سنگم که دلم برای چشم های تو تنگ نمی شود و بوسه هایم را در
دفترچه خاطرتم پنهان می کنم.
رفته بودیم که دور از انظار دیگران ساعتی با سرگردانی
یک عشق بی پناه زیر روشنایی مات ماه گردش کنیم
آسمان کاملا صاف بود. ناگهان پاره ابری سیاه صورت
نازنین ماه را در سیاهی خود نا پدید کرد.
گفت:آسمان به این صافی معلوم نیست این قطعه
ابر سیاه از گریبان ما چه می خواهد؟
اشاره به ابر کردم آهی کشیدم و گفتم:آن؟
آن ابر نیست. عصاره است. عصاره ناله های پنهانی
عشاق واقعی است. روی ماه را پوشانده تا
ماه شاهد عشق دروغ من و تو نباشد...
مي خوام كه با ترانه هام قفل سكوتو بشكنم
توام صدامو بشنوي منم صداتو بشنوم
مي خوام بگم تو بهترين ستاره عمر مني
مي خوام بگم كه خواستمت تموم دنياي مني
مي خوام كه هر شب واسه تو ستاره هارو بشمرم
ماه و ستارم واسه چي هرچي تو بگي بشمرم
مي خوام كه بغض سينمو دردتو درمون بكنه
دردمو درمون نكنه شايد كه ارومم كنه
مي خوام كه با برق نگات خورشيدو ويرون بكنم
مي خوام كه با بغض صدات دردو پريشون بكنم
مي خوام بگم عزيز من صبر و قرار من تويي
صبر و قرار تو منم عمر و نياز من تويي
مي خوام كه خواستن تو رو با گريه فرياد بزنم
عشق و نياز اين دلو تو سينه فرياد بزنم
مي خوام بگم دوستت دارم تموم حرفام همينه
بگم فقط تو رو دارم تموم رويام همينه
بگم فقط تو رو دارم تموم رويام همينه
در نگاه خسته من بنگر كه ديوانه ترينم
دل تنگم دلم براي ديدنت پر ميكشد ونگاهم فقط تو را مي جويد
سلام...
آنچه می نویسم فریاد روح شکسته ام است.این نوشته ها را به خاطر فاصله ای
که با زندگی حقیقی گرفته ام مینویسم.این حرف ها شیون قلب من است که
اینگونه مرا وادار به نوشتن کرده است.
ظرف بلورین قلبم سرشار از محبت است.ولی کسی نیست که التماس های مرا
حس کند. حال با نوشتن این چند سطر همچون کبوتران سفید هر دم احساس سبکی
می کنم. پس تو نیز به این غوغای دل من گوش فرا ده.
راستش را بخواهی به آینده و معنای مهمی که دارد به زندگی و ورای بی ساحلش می اندیشم.
و در خیال خود به تک تک کوچه های آشناییمان قدم می نهم به کوچه های عشق و محبت و
دوستی.
اما دریغ که در هیچ کدام آنها نشانی از خودم نمیابم.این است که در کوچه های غریب
و خاموش هم چون قاصدکی منتظر باد سرد هجرانم و گهگاهی پشت دیوار سکوت
می نشینم و روانه خلوت دل می شوم.
و آنجا در سکوت مبهم عشق و آن خلوتگه راز مهر و عشق را می جویم و در اعماق
کوچه صداقت "چشم هایم به نگاهی آشنا می شود"
نوشتم اما از چشم هایم بخوان که چه کشیدم "بخوان و بدان که ناخواسته خواستن
درد عجیبی است"
من دیگر خودم نیستم . من بی جانی هستم که به اجبار تحرک دارم.
از همه چیز دل بریدم. "از تو و همه کس" حتی از خودم.
سخن عشق نه آن است که آید به زبان
.jpg)
به نام آن که با یک نگاه عشق را در سینه عاشق نهاد و محبت را تبدیل به
عشق کرد و مرا عاشق و شیفته تو نمود.
اکنون در این اتاق بی روح در خلوت خود نشسته ام و آن چه را که در سینه
دارم برایت می نگارم.
البته خیلی چیزها را نمیتوان گفت یا نوشت بلکه باید آنها را احساس کرد.
بدانکه تو به اندازه زیبایی طبیعت با صفا هستی و آه که چه زیباست صفا
و صمیمیت در کنار باتو بودن... .
و زیباترین بهار پایان انتظار است.
هر آنچه می نویسم از ته قلبم است برای کسی که بیشتر از خودم و به اندازه
خدایم دوستش دارم.
نمیدانم تو را از کجا یافتم؟ از درهای بسته شب؟ از میان گلبرگ های یک گل
عاشق؟ یا از میان نغمه های سوزناک یک بلبل؟
فقط این را میدانم که تو را از هر کجا که یافتم *دوستت دارم*
بدان روزی که تو را یافتم روز عشق بود و روزهای با تو بودن روزهای عشق.
روزهایی متفاوت از روزهای دیگر زندگیم.
روزهایی سراسر خاطره... .
روزهایش همه در التهاب عشق و شبهایش شب بی قراری با تب و سوز
هجران. خدا بهتر میتواند لحظه های بی تو بودن را معنا کند.
آری فقط خدا میتواند.
لحظه لحظه با تو بودن "با تو عشق ورزیدن" با تو نفس کشیدن هرگز از یادم
نمی رود و بدان که هرگز کسی نمیتواند مهر تو را از دلم بیرون کند و هیچ کس
نمیتواند جای تو را در قلبم بگیرد.
به یاسمن ها و گل های سرخ باغچه
به آسمان و دریای نیلی
به ستارگان درخشان و ماه و خورشید
به دلتنگی غروب و خزان پاییز
دوستت دارم و فراموشت نخواهم کرد.
مهتاب می خوام برای چی وقتی تو نیستی تو شبم
اسما برام غریبه اند اسم توئه روی لبم
وقتی که با من نباشی دریا قشنگی نداره
رنگین کمون آسمون راهای رنگی نداره
خورشید و لازم ندارم نور نگاه تو بسه
که هر طلوع و هرغروب اندازه ی یک نفسه
سفر چه بی معنی میشه وقتی تو نیستی همسفر
حالا که همرام نمی یای قلبمو با خودت ببر
سکوت جاده و شب و بدون تو دوست ندارم
گوش ماهی های ساحل و به یاد تو جا میذارم
اگه دوستش داری ولش نکن........
از کسی که دوستش داری ساده دست نکش
شاید دیگر هیچ کس را مثل او دوست نداشته باشی.
از کسی هم که دوستت دارد به آسانی مگذر
شاید هیچ وقت هیچ کس تو را
مثل اون دوست نداشته باشه...
گفتم: خداي من، دقايقی بود در زندگانيم که هوس مي کردم سر سنگينم را که پر از دغدغهء ديروز بود و
هراس فردا بر شانه های صبورت بگذارم، آرام برايت بگويم و بگريم، در آن لحظات شانه های تو کجا بود؟
گفت: عزيز تر از هر چه هست، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگی که در تمام لحظات بودنت بر من تکيه کرده بودی، من آنی خود را از تو دريغ نکرده ام که تو اينگونه هستی. من همچون عاشقی که به معشوق خويش می نگرد، با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم.
گفتم: پس چرا راضی شدی من برای آن همه دلتنگی، اينگونه زار بگريم؟
گفت: عزيزتر از هر چه هست، اشک تنها قطره ای است که قبل از آنکه فرود آيد عروج می کند، اشکهايت به من رسيد و من يکی يکی بر زنگارهای روحت ريختم تا باز هم از جنس نور باشی و از حوالی آسمان، چرا که تنها اينگونه می شود تا هميشه شاد بود.
گفتم: آخر آن چه سنگ بزرگی بود که بر سر راهم گذاشته بودی؟
گفت: بارها صدايت کردم، آرام گفتم از اين راه نرو که به جايی نمی رسی، تو هرگز گوش نکردی و آن سنگ بزرگ فرياد بلند من بود که عزيزتر از هر چه هست، از اين راه نرو که به ناکجا آباد هم نخواهی رسيد.
گفتم: پس چرا آن همه درد در دلم انباشتی؟
گفت: روزيت دادم تا صدايم کنی، چيزي نگفتی، پناهت دادم تا صدايم کنی، چيزی نگفتی، بارها گل برايت فرستادم، کلامی نگفتی، می خواستم برايم بگويی آخر تو بندهء من بودی چاره ای نبود جز نزول درد که تو تنها اينگونه شد که صدايم کردی.
گفتم: پس چرا همان بار اول که صدايت کردم درد را از دلم نراندی؟
گفت: اول بار که گفتی "خدا" آنچنان به شوق آمدم که حيفم آمد بار دگر خدای تو را نشنوم، تو باز گفتی خدا و من مشتاق تر براي شنيدن خدايی ديگر، من اگر مي دانستم تو بعد از علاج درد هم بر خدا گفتن اصرار می کنی همان بار اول شفايت می دادم.
گفتم: مهربانترين خدا ! دوست دارمت ...
گفت: عزيز تر از هر چه هست من دوست تر دارمت ...
خدايا به خاطر همه عناياتی که به من داری ازت ممنونم. تو تمام لحظه های نيازم فقط خواستمت. ولي تو منو واسه هميشه ميخوای . توی اين لحظه های ترديد و تنهايی تنهام نذار. قدرت خواستن و رسيدن عطا کن. به اين وجود ناتوان و کمکم کن تا من بر زمان حكم برانم، نه آنكه گوش به فرمان بادا بادای ايام باشم ...کمکم کن تا پيش از آنكه مرا بفهمند به سوی دركشان گامها بردارم.
به نام آن کس که فانوس طلایی عشق را در یک سای وجودمان به صدا در آورد.
مرا در دیگران جستجو میکنی اما بدان ای دوست در این حال حتی نشانی از من
نیز نمیابی.گفتی بخوان خواندم در حالی که گوش به من ندادی.اما حال که از من
سکوت میخواهی تو بخوان من گوش میسپارم به سخنان شیرین تو.
گفتی نگاهم کن تو را نگریستم در حالی که چشمانت را از من گرفتی.حال که از من
میخواهی کور باشم نگاهم کن که من تو را عاشقانه نگاه خواهم کرد.
من حتی نامهربانی هایت را میپرستم.پس بیهوده تلاش بر مهربانی نکن.
تو از من وفا خواستی وفا کردم تا آخر خط اما تو جواب وفای مرا با جفا دادی.
من مرده ام در حالی که هنوز نفس میکشم.در حالی که طپش قلبم هنوز نام تو را
میخواند.گفتی دل از همه ببر تا مرا داشته باشی من دل از همه نه از دنیا بریدم ولی
دیدم که نه تو رو دارم و نه دنیا رو.
گفتی دوستم داشته باش من داشتم و وجودم را بسته به تو میدیدم اما افسوس که
دیدم دوستم نداری حتی به اندازه نگاه خسته ای.
گفتی که مرا به اندازه زندگی دوست داری اما پس از مدتی یافتم که از زندگی بیزار بودی.
میدونی که دوست دارم به اندازه چشمهای چشم انتظار
به اندازه تمامی دلهای دل تنگ چشم انتظار
برایت از چه بنویسم که تمامی حرف هایم تکرارست.به آخرین حرفم گوش فرا ده شاید...
شاید دیداری نباشد که درد دل با تو بگویم.
نمیخوام بنویسم به گدایی عشق تو محتاجم و به بی وفایی محکومت میکنم.
حتی نخواهم گفت دیروز و امروز رو به پایت ریختم تا بدانی دوستت دارم.ولی شاید عشق
من انقدر شعله نداشت تا روح سرکش تو را آروم کند.
میخواهم بگویم که روزگاری من با تو نفس کشیده با تو زندگی کرده امو در دنیای خیالی خود
و امروز هم رفتنت را از پشت پنجره به نظاره نشسته ام. و میدانم تنها خاطره ای که از تو در
ضمیرم باقی میماند غمی است که تا ابد در دلم ریشه دوانده.
برو....برو که وفای غمت ز تو پیش باد.
امروز حالم خیلی بده.الان که این متنو مینویسم چشام پر از اشکه.هر کسی به یه طریقی دل منو میشکونه.
نمیدونم اگه تو رو هم نداشتم که حداقل امیدم به اون باشه الان باید چیکار میکردم.
دلم خیلی برات تنگ شده...با اولین نگاهم که به تو خیره موند تمام وجودم از هم پاشید.تنها آرزوم این شد
که بتونم یه لحظه حداقل کنارت باشم. تا حالا شده یکی از همه زندگیت برات عزیزتر باشه؟
تا حالا شده یکی رو انقدر دوست داشته باشی که اگه حتی لحظه ای از عمرت هم باقی مونده باشه
آرزو کنی که عمر باقی موندت به زندگی اون اضافه بشه؟
نمیدونم...شاید دوسم نداشته باشی.ولی...من بی تو یه لحظه هم زنده نخواهم ماند.من همیشه در آرزوی
روزی هستم که بتونم در کنارت باشم و زندگی کنم.خواهش میکنم........
ای تنها عشق من این آرزو رو از من نگیر...خواهش میکنم.
به امید اون روز...
اولش فکر نمی کردم که دلم رو برده باشه
يا دلم گول چشای روشنش رو خورده باشه
اما نه گذشت و ديدم که دلم ديوونه تر شد
به تو گفتم و دلت از غصه من باخبر شد
آخ که چه لذتی داره ناز چشماتو کشيدن
رفتن يه راه دشوار واسه هرگز نرسيدن
می دونم دوستم نداری مثل روزهای گذشته
من خودم خوندم تو چشمات يه کسی اينو نوشته
می دونم فرقی نداره واست عاشق بودن من
می دونم واست يکی شد بودن و نبودن من
اما روح من يه درياست پر از موج و تلاطم
ساحلش تويی و موجاش خنجرای حرف مردم
آخ که چه لذتی داره ناز چشماتو کشيدن
رفتن يه راه دشوار واسه هرگز نرسيدن
با یه شکلات شروع شد من یه شکلات گذشتم تو دستش اونم یه شکلات گذشت تو دست من
من بچه بودم اونم بچه بود. سرمو بالا کردم سرشو بالا کرد. دید که منو می شناسه. خندیدم.
گفت:دوست شیم؟گفتم:دوست دوست.گفت: تا کجا؟گفتم:دوستی که تا نداره.گفت:تا من
خندیدم و گفتم: من که گفتم تا نداره.گفت:باشه.تا پس از مرگ.گفتم:نه نه نه نه تاااا نداره.
گفت:قبول.تا اونجا که همه دوباره زنده میشن.یعنی زندگی پس از مرگ.بازم با هم دوست
شیم تا بهشت تا جهنم تا هرجا که باشیم من و تو با هم دوستیم.خندیدم و گفتم تو براش
تاهرکجا که دلت میخواد یه تا بذار.اصلا یه تا بکش از سر این دنیا تا اون دنیا.اما من اصلا براش
تا نمیذارم.نگام کرد نگاش کردم.باور نمیکرد.میدونستم اون میخواست حتما دوستیمون تا داشته
باشه.دوستی بدون تا رو نمی فهمید.
زندگی یعنی چکیدن همچو شمع از گرمی عشق زندگی یعنی رفاقت گم شدن درنرمی عشق
گفت:بیا برا دوستیمون یه نشونه بذاریم گفتم:باشه تو بذار.گفت:شکلات.هر بار همدیگرو میبینیم
یه شکلات مال تویکی مال من.باشه؟گفتم:باشه.هربار یه شکلات میذاشتم تو دستش اونم یه
شکلات تو دست من.باز همدیگرو نگاه میکردیم.یعنی که دوستیم دوست دوست.
من شکلاتمو باز میکردم میذاشتم تو دهنمو تندوتند میمکیدم.میگفت:شکمو.اما شکلاتشو
میذاشت تو صندوقچه کوچولو و قشنگ.میگفتم:بخورش.میگفت:تموم میشه.میخوام تموم نشه
برای همیشه بمونه.صندوقش پر از شکلات شده بود.هیچ کدومشو نمیخورد.من همشو خورده
بودم.گفتم:اگه یه روز شکلاتاتو مورچه ها بخورن یا کرما اون وقت چیکار میکنی؟گفت:مواظبشون
هستم.میگفت میخوام نگهشون دارم تا موقعی که دوستیم.من شکلاتموگذشتم توی دهنم و
گفتم:نه نه نه تااا نداره. دوستی که تا نداره.
تو اون کوهی که خورشیددست تو دست تو میذاره چشم توچشم ابربی تاب رو سینه تو میخوابه
یک سال دو سال چهار سال هفت سال ده سال بیست ساله شده.اون بزرگ شده منم بزرگ
شدم.من همه شکلاتامو خوردم اون همه شکلاتاشو نگه داشته.اون اومده امشب خدافظی کنه.
میخواد بره بره اون دوردورا.میگه میرم اما زود بر میگردم.من که میدونم میره و بر نمیگرده.
یادش رفت شکلات به من بده.من که یادم نرفته.یه شکلات گذشتم کف دستش.گفتم:این برای
خوردن. یه شکلات گذشتم اون کف دستش.اینم آخرین شکلات.یادش رفته بود صندوقشو بیاره
شکلاتشو بذاره.هر دو تا رو خورد.خندیدم.میدونستم دوستی من تا نداره.اما دوستی اون تا داره
مثل همیشه.خوب شد همه شکلاتامو خوردم اما اون هیچ کدومشو نخورده حالا با یه صندوق پر
از شکلات چیکار میکنه؟
این دیگه فکر نداره وقتی میشنوی میگم تو برو باهام نمون حتی اسممو نیار
اگه یک شب دیگه زیر بارونا قدم زدی بدون که تموم فکر من پیش تو بود
مثه تو تو زندگیم هیچ کی نبود.
برای رسیدن به تو تمامی خاطرات گذشته خودم را به بایگانی ذهن سپردم. اما افسوس.
افسوس که خط اصلی تقدیر من بر روی جاده های انتظار امتدادی بی انتهاست.
هنگامی که کبوتر قلبم بر روی درخت عشق آشیان ساخت به خوشبختی در کنار تو ایمان
آوردم.من کسی را میخواستم که روحی از جنس پران قو و وفاداری شقایق داشته باشد تا
بند بند وجودش را به آرامش ابدی برسانم ودر این جستجو به تو رسیده ام.
اما صد افسوس که زندگی بدون توجه به ما واگن های سرنوشت را از روی ریلش میگذراند
و هنگامی که به من رسید مسافری غریب را پیاده کرد و تو را بی آن که نشانی از من داشته
باشی با خود برد.و من چه هراسی داشتم که نکند برنگردی.
بر سر جاده زندگی نشستم تا شاید پرستویی مهاجر پیغامی از تو بیاورد و اکنون که رفته ای
تنها اشک است که تمامی ندارد.
تو رفتی و بعد از تو باران انتظار چه بی صدا میبارد.
و من در خلوت تنهایی خویش مانند شمع میسوزم.بعد از تو سرگردانی تنها در دشت زندگیم.
سفر تنها سهم من ازچشمان تو بود.دیشب فانوس زندگیم به امید روی تو روشنایی میبخشید
و امشب بی تو در گذرگاه زمان خفته است.اکنون زمان کوچ پرستو ها و نزدیک شدن غروب بر بام
شهر است. من باز آخرین قطرات اشک را روشنایی ستاره های یادت میکنم و نهال عشق را در
گلدان خالی زندگیم میکارم تا در نبود تو خزان تنهایی آن را از پا در نیاورد.
چشم در چشم غروب با قلبی از درد و سینه ای مملو از تنهایی به یاد شبی میفتم که مرا با
کوله باری از دلواپسی و دلتنگی تنها گذاشتی و آرام سفر کردی.
به امید بازگشت دوباره ات...
چرا رفتی نگفتی دل بی تو میمیره
چرا رفتی نگفتی دل بی تو میگیره
چرا رفتی که این چشام بارون بگیره
چرا رفتی چرا رفتی چرا رفتی؟؟؟
ما قسمت عاشقانه هم بودیم
فقط بلد نبودیم با افکار عاشقانه
بلند بلند سکوت کنیم.
در میان من و تو فاصله هاست
گاه می اندیشم می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری؟
چشمهای تو به من آرامش می بخشدوتو چون مصرع شعری
زیبا سطر برجسته اززندگی من هستی.دفتر عمر مرابا تو شکوهی
دیگر هست.می توانی توبه من زندگانی بخشی یا بگیری از من آن چه
را می بخشی.آه تو به اندازه تنهایی من خوشبختی من به اندازه زیبایی تو غمگینم
چه امید عبثی من چه دارم که تو را در خور؟هیچ...
من چه دارم که سزاوار تو؟هیچ...
تو همه زندگی من هستی تو چه داری؟همه چیز...
تو چه کم داری؟هیچ...
کاهش جان من این شعر من است آرزو میکردم که تو خواننده شعرم باشی
راستی شعر مرا میخوانی؟نه.دریغا.هرگز
بی تو سرگردان تر از پژواکم.در کوه گر بادی در دشت.برگ پاییزی در
پنجه باد.از نسیم سحر بی سامان.از نسیم سحر سرگردان.بی تو پنداری سنگم.
نه اشکم .دردم.آهم.بی تو احساس من از زندگی بی بنیاد کاستن. کاهیدن.کاهش
جانم کم کم. چه کسی خواهد دید مردنم را بی تو؟ بی تو مردم.
گاه می اندیشم خبر مرگ مرا چه کسی با تو می گوید.
آن زمان که خبر مرگ مرا میشنوی کاش روی تو را میدیدم.
شانه بالا زدنت راو تکان دادن دستت که مهم نیست زیادو تکان
دادن سر را که عجب عاقبت مرد؟ افسوس کاشکی میدیدم.
من به خود میگویم چه کسی باور کرد
جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد.
رفتن تو رفتن من میلاد روز سرد من
با رفتن تو خشکیدن گلای پاک یاسمن
آمده ام به دیدنت برای آخرین نگاه
برای آخرین سلام بودی برام یه تکیه گاه
مسافر یه راه دور نشانه از دیار نور
ناز کدوم یار و رقیب تو رو کشوند به راه دور
آمده ام به بدرقه بدرقه مهربونیت
سر بذارم رو زانوهات وداع با اون همزبونیت
دست زمون چه بی وفاست نگو که این کار خداست
ببین به وقت رفتنت فریاد دل چه بی صداست
هر جا برم تو با منی لحظه اوج خواستنی
برای قلب صادقم بهونه شکستنی
برای قلب صادقم بهونه شکستنی
برای تو
سلام بهونه قشنگ من برای زندگی
آره بازم منم همون دیوونه همیشگی
فدای مهربونیات چه میکنی با سرنوشت
حال منو اگه بخوای رنگ گلای قالیه
جای نگاهت بدجوری تو صحن چشام خالیه
ابرا همه پیش منن اینجا هوا پر غمه
از غصه هام هرچی بگم جون خودت بازم کمه
دیشب دلم گرفته بود رفتم کنار آسمون
فریاد زدم یا تو بیا یا منو پیشت برسون
فدای تو نمیدونی بی تو چه دردی میکشم
حقیقت و واست بگم به آخر خط رسیدم
رفتی و من تنها شدم با غصه های زندگی
قسمت تو سفر شدو قسمت من آوارگی
نمیدونی چقدر دلم تنگه برای دیدنت
برای مهربونیات نوازشات بوسیدنت
به خاطرت مونده یکی همیشه چشم به راحته؟
یه قلب تنها و کبود هلاک یه نگاهته؟
تقدیم به ...
